Oogsten en loslaten: de herfst als inspiratie

herfst in de duinenWat demonstreert de symboliek van de herfst beter dan deze foto. Op de voorgrond de rode bessen, symbool van wat tot vrucht is gekomen. En daar om heen de vrijwel dode bladeren die binnenkort de tak gaan verlaten. Betrek je dit op jezelf dan kan je zeggen dat de bessen de vruchten van jouw groeiproces zijn. Ze zijn de tastbare resultaten van recent vergaarde inzichten en het lef en doorzettingsvermogen om deze in je leven toe te passen. De bladeren zijn metafoor voor de manier waarop je tot nu toe heb gedacht, gevoeld, gedaan. Wat nu niet meer voor je werkt. Waarvan je nu inziet dat de tijd aangebroken is om los te laten.

Het is bijna wrang. Op het moment dat je iets van wezenlijk belang doorziet, dat de gordijnen eindelijk opengaan en je nieuwe mogelijkheden ontdekt, zie je des te scherper wat je allemaal vaarwel zegt. De vertrouwde gedachtegangen, de manier waarop je tot op heden relaties vorm gaf, de eigenzinnige kronkels in je communicatie. Dat wat je lief was, hoe onhandig en ineffectief dan ook. Maar wel comfortabel. Ze hangen erg dicht bij elkaar, de bessen en de dode bladeren.

Je bent bijvoorbeeld tot het inzicht gekomen dat je een sterke ‘pleaser’ in je hebt. Het is je nu helder dat als je deze rol blijft vervullen je nooit het leven zult leiden wat jij wilt. Je beseft hoe sterk je gedreven wordt door een behoefte aan goedkeuring en applaus. En af en toe is het je gelukt om anders in een situatie te reageren dan voorheen, met meer oog voor wat jij zelf wilt. Vruchten dus, en hoe! En daarbij, de bladeren? Dat wat jij altijd als een sterke kant van jezelf beschouwde komt in een ander daglicht te staan. De harmonie die je uitstraalde, het er altijd voor een ander willen zijn, de genuanceerde spreker die elk standpunt in haar verhaal wil betrekken. Het is er, maar op welke basis? En wat was de prijs?

De dode bladeren vallen op de grond en verteren. Na een tijd is niet te herleiden wat ze geweest zijn; van welke boom of struik ze afkomstig waren. Ze waren echter eerder van levensbelang, want zonder deze kreeg de boom niet genoeg licht en lucht om vruchten te produceren. En nu ook, in onherkenbare vorm zijn ze alsnog onmisbaar als mest voor een volgende generatie. Onze “bagage” – losgelaten – als doorleefde ervaringen, levenswijsheid en daarmee voeding voor wie naar ons komt.

En de vruchten? Die zullen ook verdwijnen maar op een andere manier. Ze gaan de grond in, dichtbij of door lucht en vogels naar verre gebieden getransporteerd, en worden de zaden van verdere groei. De vruchten van nu, gecreëerd uit onze bewustwording, handelen en vertrouwen, als startpunt voor de toekomst.

4 Responses to Oogsten en loslaten: de herfst als inspiratie

  • Lieve Helen,

    Wat heerlijk wakker worden met het lezen van dit mooie stuk tekst en ja heel herkennend voor mij. Prachtig hoe je de natuur betrekt om ons levenspad te beschrijven, verheug me op de zomer.

    Geniet van je dag,
    Liefs Mieke

  • Wat een mooi stuk Helen, heel goed verwoord hoe je verlies of loslaten ook kunt zien – als voeding en levenswijsheid voor de vruchten die we dragen – dank je! Esther

  • Hoi Helen,

    Prachtig die bessen die voeding bieden voor de stappen in de toekomst en de dode bladen die het loslaten symboliseren. Ik ben erg met dit proces bezig. Dank voor de inspiratie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.